Arkadiusz Krupa i Michał Nagy grają Sonaty Domenica Scarlattiego

Article_more
Pełne wirtuozerii i nowatorskich pomysłów harmonicznych utwory klawesynowe Domenica Scarlattiego zapisały się w dziejach kultury europejskiej XVII i XVIII wieku jako przełomowe dla formy sonaty oraz nowatorskie w zakresie gry na klawesynie. Koncepcja twórczej interpretacji jego dorobku kompozytorskiego narodziła się z faktu, że szczególny charakter jego sonatom nadaje wpływ ludowej muzyki iberyjskiej, a także znajomość faktury gitarowej. Sam Scarlatti, chociaż najprawdopodobniej nigdy nie używał tego instrumentu, czerpał z jego brzmienia oraz właściwości.

Sonaty Scarlattiego można ująć jako fuzję stylu włoskiego – z dominującą kantyleną, i iberyjskiego – z koncertującym, samodzielnym i równoprawnym traktowaniem instrumentu akompaniującego. Z jednej strony śpiewna linia melodyczna przysparza kompozycjom popularności i owocuje licznymi aranżacjami utworów na instrumenty smyczkowe i dęte drewniane, z drugiej natomiast zerwanie z traktowaniem klawesynu jako podstawy harmonicznej realizującej basso continuo, czyli z praktyką typową dla czasów Scarlattiego, daje szerokie możliwości interpretacji sonat w ujęciu na gitarę. Takie też bardzo często znajdowały się w kręgu zainteresowań między innymi gitarzystów Leo Brouwera, Andrésa Segovii, Carlosa Barbosy-Limy czy Miguela Ablóniza. Interesujące, że wiele z tych sonat nie wymaga znacznych zmian fakturalnych, by wejść na stałe do literatury gitarowej, co może wskazywać na realne zainteresowanie Scarlattiego tym właśnie, wiodącym dla kultury hiszpańskiej, instrumentem.

 

Zawarta na płycie aranżacja jedenastu sonat na obój i gitarę, przygotowana oraz wykonana przez pierwszego oboistę orkiestry Sinfonia Varsovia – Arkadiusza Krupę oraz gitarzystę, członka licznych międzynarodowych formacji – Michała Nagya, dodaje utworom świeżości, wydobywając nowe, współczesne oblicze sonat, prezentując je jako dzieła ponadczasowe.

.