Szymon_%c5%bbuchowski__fot._gniewomir_zaj%c4%85czkowski

Szymon Żuchowski – poeta, tłumacz, krytyk muzyczny. Publikuje w „Kulturze Liberalnej”, „Dwutygodniku”, „Zeszytach Literackich”, „Twórczości”, „Literaturze na Świecie” i „Ruchu Muzycznym”. Specjalista w Bibliotece Narodowej i redaktor prowadzący wydawanego przez nią czasopisma naukowego „Polish Libraries”. Autor tomów wierszy Ars amandi, vita brevis (Zeszyty Literackie, 2014) i Podział odcinka (Zeszyty Literackie, 2016). 


Fot. Gniewomir Zajączkowski

Zieziula1

Polonista i muzykolog, pisze o muzyce od 1996 roku. Głównym obszarem jego zainteresowań jest historia, teoria i estetyka opery od schyłku XVIII wieku do 1939 roku. Lubi poezję Baudelaire’a, prozę Stachury i Dzienniki Gombrowicza.





Zieli%c5%84ski
Swój pierwszy radioodbiornik skonstruowałem w wieku siedmiu lat. Wtedy chciałem być elektrykiem... Do dziś wolę trzaski od głuchej ciszy, a zamiast najnowszego iPhone’a wybrałem Radmora i Unitrę. Codziennie przemierzam stołeczne tunele by dotrzeć do Polskiego Radia, w którym od kilku lat rozmawiam z ludźmi, wydaję audycje i tworzę reklamy. Po godzinach nie zawsze słucham muzyki.



Gniewomir_zaj%c4%85czkowski__fot._szymon_%c5%bbuchowski

Gniewomir Zajączkowski – zajmuje się muzykologią i dziedzictwem żydowskim w Polsce. Regularnie pisuje do działu „Słysząc” w „Kulturze Liberalnej”, jego teksty o muzyce ukazują się również w „Dwutygodniku” i „Zeszytach Literackich”.


Fot. Szymon Żuchowski

Wojciechowskiok

Ukończył Szkołę Muzyczną II stopnia w Wałbrzychu. Absolwent muzykologii (2010) oraz filozofii (2011) na Uniwersytecie Wrocławskim. W 2009 roku studiował w Uniwersytecie Wiedeńskim. Interesuje się muzyką XX wieku oraz współczesną, a także neurokognitywistyką, w której poszukuje nowych perspektyw badawczych w zakresie psychologii percepcji słuchowej. Jako publicysta współpracował z „Ruchem Muzycznym”, „Glissandem”, Instytutem Sztuki PAN, Instytutem Adama Mickiewicza, pismem „Res Facta Nova” oraz szeregiem internetowych portali kulturalnych. W wolnym czasie podróżuje, przemieszczając się głównie wzwyż, ale też wszerz. Obecnie mieszka w Londynie.   

Wachowska

Studiowała historię sztuki w Warszawie i reżyserię teatralną w Krakowie. W „Muzyce w Mieście” prowadzi stałą rubrykę „Co słychać?”.




Topolski1

Krytyk muzyczny i filmowy, współzałożyciel i wydawca magazynu o muzyce współczesnej „Glissando”, autor monografii kompozytora Gérarda Griseya, redaktor książek o nowym kinie tureckim, muzyce amerykańskiej, felietonów Andrzeja Chłopeckiego. Związany z Międzynarodowym Festiwalem Filmowym T-Mobile Nowe Horyzonty, Narodowym Instytutem Audiowizualnym i cyklem psychoanalitycznych spotkań filmowych „Ukryte”.



Thiel

Wiolonczelista, dyrektor artystyczny Wrocławskiej Orkiestry Barokowej i Akademii Händlowskiej. Studiował w Poznaniu i Łodzi; od 1997 roku specjalizuje się w wykonawstwie historycznym. Uczestniczył w kursach mistrzowskich w Dresdner Akademie für Alte Musik prowadzonych przez Christine Kypranides i podjął studia podyplomowe na Universität der Künste w Berlinie w klasie wiolonczeli barokowej Phoebe Carrai i Markusa Möllenbecka. Współpracował z najważniejszymi polskimi zespołami muzyki dawnej. Od 2000 roku jest pierwszym wiolonczelistą Dresdner Barockorchester oraz członkiem prowadzonej przez Laurence’a Cummingsa FestspielOrchester Göttingen. Współpracuje również z takimi zespołami, jak Cantus Cölln, Akademie für Alte Musik Berlin, Lautten Compagney. Występuje jako solista i kameralista. Prowadzi klasę wiolonczeli barokowej na Akademii Muzycznej w Poznaniu i podczas Letniej Akademii Muzyki Dawnej w Lidzbarku Warmińskim.


Fot. Łukasz Rajchert





Teodorowicz1

Studiował dyrygenturę i kompozycję w poznańskiej PWSM, którą ukończył w 1976 roku. Uzupełniał studia w Paryżu, m.in. u Yannisa Xenakisa, Pierre’a Bouleza, François-Bernarda Mâche. Brał udział w kursach mistrzowskich pod kierunkiem m. in. Igora Markevitch’a, Leonarda Bernsteina, Williama Christie, René Clemenćić’a, Johna Eliota Gardinera. Działał jako dyrygent w zespole Cappella Bydgostiensis pro Musica Antiqua, w Operze Wrocławskiej, Teatrze Wielkim w Warszawie, Warszawskiej Operze Kameralnej. Założył Zespół Muzyki Dawnej Cantata Varsovia, z którym dokonał pierwszego wykonania La Passione di Gesú Cristo Antonia Caldary z udziałem instrumentów historycznych.  Współpracował z Programem II Polskiego Radia. Publikował w „Ruchu Muzycznym”, „De Musica”, działa jako pedagog, tłumaczy.

Fot. Karol Budrewicz




1097518_suprynowicz

Dziennikarz radiowy, krytyk muzyczny, pracuje w Programie 2 Polskiego Radia, gdzie prowadzi audycje „Głębokie słuchanie”, „Wybieram Dwójkę” i „Kultura w wielkim mieście”. Publikował m.in. w „Dzienniku”, „Przekroju”, „Ruchu Muzycznym” oraz portalu dwutygodnik.com. W TR Warszawa prowadzi cykl Audio.TR. Kulturalny flâneur, muzyczny progresista.


Fot. piniak.lab


Roma%c5%84ska1

W dalekiej przeszłości wiolonczelistka. W zamierzchłych latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia była redaktorem i autorem magazynu „Studio”, publikowała też w „Ruchu Muzycznym” – do końca istnienia pisma w formie dwutygodnika. Nowych fascynacji szuka głównie w starych nagraniach. Oprócz muzyki potrzebuje do życia książek, filmów, zwierząt, warzyw, wina i morza. Chciałaby się czuć jak najczęściej tak, jak wtedy, gdy u stóp katedry w Orvieto zajadała się brzoskwiniami, słuchając Koncertów brandenburskich Johanna Sebastiana B. 

Unnamed

Wrocławianka od urodzenia, córka wrocławskich plastyków malarki Krystyny Michałowskiej-Podsiadły i rzeźbiarza prof. Leona Podsiadłego. Eks-dziennikarka działu kultury wrocławskiej Gazety Wyborczej (od 1990 do 2012, współtworzyła dział i szefowała mu prawie przez dekadę), dzieciństwo spędziła w Afryce Zachodniej (Konakry, Gwinea), absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Wrocławskim. Interesuje ją teatr i kino Afryki frankofońskiej, (publikowała teksty m.in.w „Didaskaliach”, „Kinie”, „Formacie” i „Notatniku teatralnym”), współpracuje z Brave Festival). Poza działalnością dziennikarską zajmuje ją także fotografia reportażowa. Ma na koncie kilkanaście wystaw indywidualnych, m.in. w galerii BWA Awangarda, Muzeum Etnograficznym we Wrocławiu i Muzeum Narodowym w Szczecinie. Wszystkie poświęcone były współczesnemu życiu ludzi w krajach Afryki.


Panek

Moją pierwszą radiową szkołą była rozgłośnia w Lublinie. W Programie 2 Polskiego Radia jestem od 2006 roku. Wcześniej terminowałem w Radiu Bis i Jedynce. Lubię architekturę drewnianą, modernizm, wzornictwo Eamesów, futurystów, saunę i poezję Józefa Czechowicza. Bezwarunkowo i bezkrytycznie kocham żonę i córkę, a także Włochy i stary, wysłużony mikrofon stereofoniczny. Omijam ludzi, którzy krzyczą. Lubię kakofonię Bukaresztu, nieoczywistość Neapolu i postindustrialny klimat Charkowa. Karkonosze, Bieszczady, Roztocze i Warmię.

Osi%c5%84ska

Warszawianka z urodzenia, jest absolwentką elitarnego liceum żeńskiego im. Marii Skłodowskiej-Curie. Doskonaliła swoje umiejętności pianistyczne w Polsce i we Francji. Jest absolwentką Akademii Muzycznej w Warszawie, którą ukończyła w klasie wybitnych pedagogów i artystów, profesorów Zbigniewa Drzewieckiego oraz Ryszarda Baksta; i tamże uzyskała doktorat. Zainteresowania humanistyczne i filologiczne skłoniły Ewę Osińską do jednoczesnego podjęcia przez okres trzech lat studiów na wydziale filologii romańskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Kolejnym etapem artystycznym było Konserwatorium Paryskie, gdzie pod kierunkiem znakomitego pianisty, Vlado Perlemutera, najwybitniejszego znawcy francuskiego impresjonizmu, uzyskała dyplom z wyróżnieniem, Prix d’Excellence. Ewa Osińska jest laureatką najwyższych nagród w międzynarodowych konkursach pianistycznych we Włoszech i w Hiszpanii oraz nagrody specjalnej za interpretacje muzyki hiszpańskiej, która stanowi ważną część repertuaru pianistki. Artystka jest zapraszana na międzynarodowe festiwale, między innymi do Luksemburga (gdzie towarzyszyła jej dwukrotnie orkiestra Sinfonia Varsovia), Niemiec, Francji, Włoch, Hiszpanii, Austrii, Andory, Rosji, Meksyku i USA. Artystka współpracuje z wieloma renomowanymi orkiestrami w Europie, Azji i USA, między innymi z Orkiestrą Filharmonii Narodowej, Leipzig Rundfunk, Suisse Romande, Sinfonia Varsovia, Capitole de Toulouse, Rochester Symphony Orchestra, Kremlin Chamber Orchestra, Ensemble Orchestral de Paris, BBC, Tokyo Symphony Orchestra, Beijing Philharmonic. Grała pod batutą Jerzego Semkowa, Jerzego Maksymiuka, Jacka Kaspszyka, Wojciecha Michniewskiego, Michela Plassona, Kazuyoshi Akiyamy, Hidemi Kuroiwy, Barry’ego Wordswortha i innych. Ewa Osińska przez kilka lat sprawowała funkcję przewodniczącej Stowarzyszenia Muzyków Polskich w Paryżu, reaktywowanego po wieloletniej przerwie przez prof. Jerzego Marchwińskiego. Jest od zarania członkiem Fundacji Kultury Polskiej, nagradzającej wielkie polskie dokonania w kraju i na świecie. Z rąk Brunona Coquatrix, założyciela i właściciela słynnej paryskiej Olimpii, otrzymała medal miasta Paryża. Polska nagrodziła Ewę Osińską Medalem Zasłużony dla Kultury, a od prezydenta RP otrzymała Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski.

Nowak

W pierwszej klasie podstawówki wybrałem się do szkolnego stomatologa. Bolała mnie piątka albo szóstka. Dentystka zastosowała znieczulenie i… wyrwała mi dwie mleczne jedynki. Dwa lata chodziłem szczerbaty, zastanawiając się, jak do tego doszło. Nie czułem od dentystki alkoholu, nie podejrzewałem jej też o stosowanie innych środków odurzających ani o sadyzm. Zagadka pozostała nierozwiązana i pewnie dlatego zadecydowała o moim losie. Od tej pory z wielką uwagą słucham tego, co mówią do mnie inni.

Matwiejczuk1

Muzykolog, skrzypek, krytyk muzyczny, absolwent Instytutu Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego, dziennikarz Redakcji Muzycznej Programu 2 Polskiego Radia. Prowadzi autorskie audycje muzyczne, publicystyczne, bloki programowe, transmisje koncertów. Jest autorem opracowań muzycznych słuchowisk w Teatrze Polskiego Radia. W 2006 roku otrzymał nagrodę im. Witolda Hulewicza „za wybitne osiągnięcia radiowe”, przyznawaną przez Zarząd Polskiego Radia i Zarząd Oddziału Warszawskiego Związku Literatów Polskich. Był współpracownikiem Działu Literackiego Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Teksty muzyczne i recenzje publikował między innymi w „Tygodniku Powszechnym”, „Ruchu Muzycznym”, „Gazecie Wyborczej”, „Czasie Kultury”, kwartalniku „Ethos”, na portalu dwutygodnik.com. Od wiosny 2012 roku jest redaktorem naczelnym miesięcznika „Muzyka w Mieście”.

Majchrowski1

Muzykolog i dziennikarz muzyczny Programu 2 Polskiego Radia, prowadzi m.in. autorskie audycje w paśmie przedpołudniowym („Kanon Dwójki”, „Wolna sobota”) oraz transmisje koncertów („Filharmonia Dwójki”). Twórca audycji monograficznych poświęconych muzyce klasycyzmu i romantyzmu (m.in. „104 Symfonie Józefa Haydna”, „Moje czasy jeszcze nadejdą czyli symfonika Gustava Mahlera”). W 2013 roku współtworzył (wraz z Joanną Grotkowską) cykl audycji „Droga do piękna – przewodnik po twórczości Witolda Lutosławskiego”. Jest autorem tekstów publicystycznych, recenzji i wywiadów publikowanych m.in. w „Ruchu Muzycznym” i na stronie www.dwutygodnik.com. Laureat Złotego Mikrofonu 2010 – prestiżowej nagrody Polskiego Radia.




Maculewicz

Muzykolog, absolwent Instytutu Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego, krytyk i publicysta muzyczny, popularyzator muzyki. Kustosz Gabinetu Zbiorów Muzycznych Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie. Współpracuje z wieloma instytucjami muzycznymi w Polsce, między innymi z Filharmonią Narodową, Warszawską Operą Kameralną, a także z licznymi czasopismami. Autor edycji wydawniczych i wykonawczych muzyki XVIII i XIX wieku oraz prac w zakresie dokumentacji źródeł muzycznych. Jako muzyk – niegdyś klarnecista, niedoszły kornecista oraz aktywny chórzysta.




Maciejewska
Z wykształcenia jest historykiem, ukończyła Wydział Historii Uniwersytetu Wrocławskiego. Od 1992 roku pracuje we wrocławskiej redakcji „Gazety Wyborczej”, w której zajmuje się popularyzacją historii Wrocławia. Była pomysłodawczynią akcji „Oddajcie co nasze”, poruszającej problem zabytków wywiezionych po 1945 roku z Dolnego Śląska do Warszawy. Zainicjowała wykupienie przez miasto Wrocław oraz samych wrocławian tzw. złotego skarbu z Bremy. Jest autorką cykli publicystycznych Historia dolnośląskiego biznesu, Przez wrocławskich tysiąc lat, Breslau-Wrocław. Dni ostatnie. Dni pierwsze. Wydała kilka książek, między innymi: Wrocław. Dzieje miasta, Wrocław walczy o wolność, Miasto spotkań, Spacerownik wrocławski, Tajemnice świętej dzielnicy, Wrocław tkwi w szczegółach. W 2002 roku otrzymała Polsko-Niemiecką Nagrodę Dziennikarską w kategorii prasa. W 2013 roku została uhonorowana Laurem Wrocławia przez Towarzystwo Miłośników Wrocławia, zaś w 2014 roku otrzymała Nagrodę Kulturalną Śląska.
Lema%c5%84czyk
Z wykształcenia polonistka i dziennikarka (UAM Poznań), studiowała podyplomowo historię sztuki. Tłumaczka literatury z języka czeskiego i francuskiego, literaturoznawczyni, kuratorka. Naukowo zajmuje się porównaniem czeskiej, polskiej i francuskiej wczesnej awangardy w literaturze i sztuce. Gdy nie pisze i nie tłumaczy, fotografuje starymi aparatami. Gdy nie fotografuje, śpiewa i gra na gitarze własne piosenki. Mieszka w Paryżu i na Kaszubach, można ją spotkać w Pradze. Miłośniczka ślimaków (wyłącznie żywych).



Laskowski
Pracownik Instytutu Adama Mickiewicza, współpracownik radiowej Dwójki, na której antenie prowadzi „Wieczory operowe” oraz „Tematy przewodnie”, czyli cotygodniowy niedzielny autorski przegląd prasy ze świata. Od 2013 roku na antenie rosyjskiego Radia Orfiej prezentuje comiesięczne audycje poświęcone muzyce polskiej. Autor książki Skrywany wulkan, której bohaterem jest Witold Lutosławski. Tłumacz. Przełożył między innymi Reszta jest hałasem Alexa Rossa.
Lakner

Miałam być lekarzem, ale w decydującym momencie zwyciężyło zamiłowanie do muzyki i fascynacja różnorodnością ludzkiego świata. W takiej sytuacji wybrałam wpierw muzykologię (UJ), a z czasem stałam się także kulturoznawcą (Porównawcze Studia Cywilizacji UJ), ponieważ to, co mnie intryguje to interdyscyplinarność i związek muzyki z kulturą, socjologią, historią. Muzykologiczne zainteresowania pogłębiam na studiach doktoranckich (UJ), gdzie badam zagadnienie realizmu socjalistycznego w twórczości kompozytorów działających w Polsce. W kręgu moich zainteresowań znajdują się ponadto: kultury muzyczne świata, historia muzyki XX i XXI wieku, opera i balet współczesny; w życiu zawodowym natomiast – zarządzanie kulturą i kreowanie marki instytucji kultury, współpracuję także między innymi z portalami Etnosystem.pl i PolskaMuza.eu. Prywatnie trwam w skomplikowanym związku z gitarą klasyczną i zaczytana jestem najczęściej w skandynawskich kryminałach oraz polskich reportażach.





Lakits
Muzykolog po paryskiej Sorbonie, doktorant tamże. Zajmuje się muzyką niemieckiego renesansu. Śpiewa i dyryguje, ze szczególnym naciskiem na muzykę XVI i XVII-wieczną. Chętnie uczy się języków, żywych lub martwych. Jeśli nie czyta starych książek pełnych pleśni, uprawia wspinaczkę na Montmartre rowerem miejskim. Ulubieni kompozytorzy: Guillaume de Machaut i Wagner. Ulubiony pieśniarz: Georges Brassens. Tajny projekt: analiza muzykologiczna ścieżek dźwiękowych gier komputerowych.



Kucharski

Rocznik 1969, historyk sztuki, od dwudziestu lat pracuje jako dziennikarz radiowy. Fascynuje go opera, architektura i design. Od czasu do czasu gotuje coś włoskiego, bo – podobno – kulinarne nazwisko zobowiązuje… Najlepiej wypoczywa, błądząc bez celu po dobrze zaprojektowanych miastach. Swój czas dzieli pomiędzy Poznań, w którym pracuje i mieszka, a Berlin, który go zadziwia. W Radiu Mercury w każdą sobotę zachęca, by na kilka chwil zatrzymać się na „Przystanku Kultura”, a w niedzielę wszystkim mówi: „Dzień dobry, dzień wolny!”.

Kozi%c5%84ska

Miała być paleontologiem albo indologiem. Została absolwentką Wydziału Filologii Klasycznej Uniwersytetu Warszawskiego. Potem znów zmieniła zdanie: zajmuje się krytyką muzyczną, tłumaczy z angielskiego poezję, beletrystykę, eseistykę i literaturę popularnonaukową. Przez wiele lat prowadziła dział koncertowy, później dział operowy w „Ruchu Muzycznym”, pisała stały felieton pod pseudonimem Mus Triton. Stała współpracownica „Tygodnika Powszechnego”, „Teatru” i Programu 2 Polskiego Radia, gdzie wraz z Kacprem Miklaszewskim jest jednym z dwojga stałych sędziów Trybunału Dwójki.

Jej ojciec spędził wojnę w Katowicach i przejął śląski system wartości. Kiedy była mała i próbowała wyprosić na obiad kurze udko – smakołyk przeznaczony dla starszych w hierarchii członków rodziny – pytał ją surowo, czy jej zdaniem kurzik ma trzy nogi. Od tamtej pory zna swoje miejsce w szeregu. 

Komarnicki1

Gitarzysta, muzykolog, publicysta. Uczeń Ireneusza Strachockiego, Krzysztofa Panuciaka i Roberto Porroniego, laureat międzynarodowych konkursów w Szwajcarii i na Litwie. Muzykologię studiował na Uniwersytetach Warszawskim i Londyńskim, pedagogikę na Akademii Muzycznej w Łodzi. W pracy naukowej zajmował się teorią formy muzycznej; stworzył teorię formy sonatowej, która, w odróżnieniu od wcześniejszych, działa. Stale współpracuje z Narodowym Forum Muzyki oraz „Muzyką w Mieście”.

Fot. Piotr Gronau


Januszkiewicz

Marta Januszkiewicz – redaktorka „Ruchu Muzycznego”, skrzypaczka, absolwentka muzykologii oraz dziennikarstwa i komunikacji społecznej na specjalności Creative Writing: film – teatr – telewizja na Uniwersytecie Wrocławskim. Fanka literatury współczesnej, dobrego teatru i przede wszystkim JAZZU. Jej teksty tu i ówdzie już opublikowane można znaleźć na: http://NoClassicNoJazz.blogspot.com/




Jab%c5%82o%c5%84skiw%c5%82a%c5%9bciwy

Dziennikarz muzyczny, szczególnie zainteresowany zjawiskami z pogranicza jazzu i swobodnej improwizacji. Od prawie pięciu lat współautor (wraz z Tomaszem Gregorczykiem) dwóch audycji w radiowej Dwójce. Na tę okoliczność przeprowadził – z różnym skutkiem – kilkaset wywiadów z najciekawszymi improwizatorami z całego świata. Pisze dla „Tygodnika Powszechnego”, „Fragile” i serwisu Diapazon.pl.

P._hendrich_03_(photo_by_joanna_hendrich)

Urodził się 21 kwietnia 1979 roku we Wrocławiu. W 1998 roku podjął naukę kompozycji u Jerzego Filca. Ukończył studia magisterskie na Wydziale Inżynieryjno-Ekonomicznym Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu. Jest także absolwentem Wydziału Kompozycji, Dyrygentury, Teorii Muzyki i Muzykoterapii Akademii Muzycznej we Wrocławiu w klasie kompozycji Grażyny Pstrokońskiej-Nawratil (dyplom z wyróżnieniem). Na przełomie 2005 i 2006 roku w ramach programu stypendialnego Socrates-Erasmus przebywał w Hochschule für Musik w Kolonii, gdzie studiował kompozycję w klasie Yorka Höllera. W latach 2004–2008 był stypendystą Ministra Kultury. W latach 2006–2008 otrzymywał stypendium Miasta Wrocławia. W 2009 roku otrzymał stypendium Zarządu Województwa Dolnośląskiego. W 2007 roku został objęty przez Europejskie Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego czteroletnim Programem Promocji 13 Kompozytorów. W 2010 roku został uhonorowany członkostwem w Akademii Młodych Uczonych i Artystów. Od 2008 roku jest zatrudniony w Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu na stanowisku asystenta. W 2012 roku otrzymał stopień doktora w dziedzinie sztuki muzycznej. Jest laureatem wielu nagród, między innymi w 2005 roku – III nagrody za Anepigraph na małą orkiestrę (2005) w Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim organizowanym przez Fundację im. Franza Josefa Reinla w Wiedniu. W 2009 roku jego utwór Metasolidus I na orkiestrę symfoniczną został nominowany, jako jeden z siedmiu, do Nagrody Mediów Publicznych OPUS (konkurs nie został rozstrzygnięty). Kompozycje Pawła Hendricha były zamawiane między innymi przez: Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, Deutschlandfunk, Ensemble Modern, Miasto Wrocław, Instytut Polski w Madrycie, Instytut Muzyki i Tańca, Stowarzyszenie Autorów ZAiKS oraz finansowane ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach projektu „60 zamówień na 60-lecie Związku Kompozytorów Polskich”.Od 2002 roku jest członkiem Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej, od 2007 roku członkiem Związku Kompozytorów Polskich, a od 2008 roku członkiem Polskiego Stowarzyszenia Muzyki Elektroakustycznej. Od kilku lat programuje w środowisku Max/MSP i wykonuje muzykę elektroakustyczną. Wraz z Cezarym Duchnowskim i Sławomirem Kupczakiem tworzy trio Phonos ek Mechanes, które zajmuje się wykonywaniem muzyki elektroakustycznej na żywo. Do tej pory zespół występował na festiwalach muzyki improwizowanej, współczesnej i elektroakustycznej, między innymi na festiwalach Audio Art w Warszawie i Krakowie, na Avant Music Festival i Biennale WRO we Wrocławiu, festiwalu Ad Libitum w Warszawie, festiwalu Kody w Lublinie, jak i na cyklu koncertów Contem.Ucha w Filharmonii Łódzkiej. Wraz z fenomenalnym skrzypkiem jazzowym Adamem Bałdychem tworzy projekt Avatar.

www.hendrich.pl

Gregoryczk

Dzieciństwo upłynęło mi przy dźwiękach Milesa Davisa, Art Ensemble of Chicago oraz Wiaczesława Ganielina. Nic dziwnego, że w pierwszych klasach szkoły podstawowej byłem jazzowym purystą, ale na szczęście ten okres mam już za sobą. Opowiadam o muzyce w Polskim Radiu, redaguję pismo „Fragile”, piszę (nie tylko o muzyce), gdzie tylko się da. Cenię sztukę głębokiej analizy i interpretacji, ale preferuję klasyczną dziennikarską metodę „zapytać u źródła”.

Golebiowski_(1)

Muzykolog, dziennikarz, niekiedy fotograf, autor artykułów popularyzujących muzykę klasyczną, recenzji koncertowych i płytowych, reportaży, felietonów i wywiadów z takimi artystami jak Paul McCreesh, Marc Minkowski, Lang Lang, Aleksandra Kurzak, Rafał Blechacz, Ingolf Wunder, Jerzy Semkow, Antoni Wit, Władimir Aszkenazy. Pasję do muzyki odkrył w sobie jako nastolatek. Naukę w PSM I stopnia rozpoczął w klasie trąbki u prof. Stanisława Przybyszewskiego. W 2007 roku, jako szesnastolatek, zadebiutował w roli krytyka muzycznego na łamach biuletynu Ogólnopolskiego Klubu Miłośników Opery „Trubadur”. Dwa lata później usiadł przed mikrofonem warszawskiego Radia Classic 103,7 FM, stając się najmłodszym członkiem zespołu redakcyjnego tej stacji. W latach 2000–2001 prowadził dział „Estrady” w Kalejdoskopie Kulturalnym „Spotkania z Warszawą”. W 2001 roku pracował jako redaktor w wydawnictwie fonograficznym DUX i zadebiutował na łamach „Ruchu Muzycznego”, z którym współpracuje do dziś. W tym samym roku rozpoczął współpracę z miesięcznikiem „Hi-Fi i Muzyka”, w którym od 2005 roku kieruje działem muzycznym. Studia w Instytucie Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego ukończył w 2002 roku. W sezonie 2002/2003 był autorem komentarzy do programów koncertowych w Filharmonii Świętokrzyskiej w Kielcach. W tym samym czasie kierował redakcją muzyczną miesięcznika „Audio Video”. W latach 2008–2011 prowadził autorskie zajęcia dla studentów kulturoznawstwa Warszawskiej Wyższej Szkoły Humanistycznej im. B. Prusa. Współpracuje z czasopismami „Ruch Muzyczny” i „Beethoven Magazine”. Od lipca 2013 roku dla Narodowego Centrum Kultury koordynuje projekty kulturalne, na czele z elektronicznym wydaniem cyklu „Historia Muzyki Polskiej”. Od sierpnia tego samego roku jest sekretarzem prof. Zygmunta Krauzego. Członek Polskiej Akademii Fonograficznej. Prywatnie miłośnik podróży wszelakich, lotnictwa i motoryzacji, górołaz, gadżeciarz, lubi dobrze zjeść i nie pogardzi kieliszkiem dobrego wina. 

Clipboard01

Urodzona w 1984 roku w Szczecinie. Z wykształcenia filmoznawczyni, z powołania pisarka, z zamiłowania pieśniarka ludowa. Absolwentka Instytutu Sztuk Audiowizualnych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autorka bloga literackiego drzewoananasowe.blogspot,com oraz (jako Katarzyna Matwiejczuk) powieści Jura (wyd. I - 2016). Laureatka konkursu Olsztyński Debiut 2016 zorganizowanego przez olsztyński oddział Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.


Dzierzanowski

Pianista i menadżer. Ukończył Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie fortepianu Andrzeja Stefańskiego (1984). Był laureatem Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku, występował w filharmoniach w Poznaniu, Gdańsku, we Wrocławiu i w Jeleniej Górze. Dokonał nagrań dla Polskiego Radia i TV oraz dla Polskich Nagrań.

 

W latach 1989–2001 prowadził impresariat Jerzego Maksymiuka – zajmował się organizacją jego koncertów na terenie Polski. W latach 1991–1994 organizował cykl koncertów Arcydzieła Muzyki Kameralnej dla fundacji Galeria na Prowincji w Lublinie. W latach 1996–2002 pracował w Filharmonii Narodowej, gdzie od 1997 roku pełnił obowiązki kierownika Działu Promocji. W latach 2003–2006 był dyrektorem biura Towarzystwa im. Witolda Lutosławskiego. Współpracował z wieloma organizacjami pozarządowymi, między innymi z fundacją Concert Spirituels, Fundacją Kultury Polskiej, Związkiem Kompozytorów Polskich, Fundacją Uniwersytetu Warszawskiego, Narodowym Instytutem Fryderyka Chopina, Mazowieckim Centrum Kultury i Sztuki. Jest współautorem cyklu wydawnictw multimedialnych realizowanych przez wydawnictwo Noyamundi: „Witold Lutosławski – twórcze życie”, „50 lat Warszawskich Jesieni”, „Karol Szymanowski”, „Andrzej Panufnik”, „Roman Palester” oraz dwa wydawnictwa poświęcone Fryderykowi Chopinowi: „Chopin – Młode lata” i „Chopin – lata na emigracji”. W latach 2007–2013 współpracował z Filharmonią Łódzką im. Artura Rubinsteina, gdzie pełnił między innymi obowiązki dyrektora naczelnego i artystycznego oraz zastępcy dyrektora do spraw artystycznych. Od 2013 roku współpracuje z Filharmonią Wrocławska, gdzie prowadzi cykl koncertów kameralnych. 

Domaga%c5%82a
Wrocławianin (ur. 1975), z wykształcenia polonista, były dziennikarz i redaktor „Gazety Wyborczej”. O muzyce (głównie o jazzie) pisuje od czasów studenckich, obecnie współpracuje między innymi z magazynem „Jazz Forum”. Wytwórnia V Records, której jest szefem artystycznym, wydała między innymi płyty Marka Napiórkowskiego, Kuby Stankiewicza, Kuby Płużka, Krzysztofa Pełecha i zespołu Lion Vibrations.

D%c4%99biczw%c5%82a%c5%9bciwy

Wszechstronny pianista i improwizator, poruszający się swobodnie w różnorodnych stylach muzycznych. Laureat licznych konkursów polskich i zagranicznych. Zwycięzca międzynarodowego konkursu kompozycji i improwizacji ad hoc do obrazu Transatlantyk Instant Composition Contest 2013. W 2014 roku podpisał ekskluzywny kontrakt artystyczny z wytwórnią Warner Music Poland. Jego debiutancka płyta w barwach Warner Classics ukaże się w międzynarodowej dystrybucji już w 2015 roku.

Urodzony we Wrocławiu Aleksander Dębicz jest absolwentem Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie prof. Elżbiety Tarnawskiej. Uczestniczył w wielu krajowych i międzynarodowych konkursach pianistycznych, został laureatem większości z nich, zdobywcą nagród specjalnych lub finalistą (między innymi: pierwsze miejsce oraz nagroda specjalna miasta Frankfurtu nad Odrą za najlepsze wykonanie utworów J.S. Bacha na XV Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Jana Sebastiana Bacha w Gorzowie/Frankfurcie nad Odrą w 2000 roku, Nagroda Specjalna za najlepsze wykonanie sonaty Haydna na X Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym w Bremie (Niemcy) w 2005 roku, laureat i zdobywca Nagrody Specjalnej w Międzynarodowym Konkursie Muzycznym w Bukareszcie w 2006 roku).

Artysta doskonalił swoje umiejętności na międzynarodowych kursach mistrzowskich, pracując pod kierunkiem światowej sławy pianistów i pedagogów: Roberta Levina, Andrása Schiffa, Andrei Bonatty, Alexandra Braginskiego, Jana Jiracka von Arnima, Katarzyny Popowej-Zydroń, Andrzeja Jasińskiego, Aleksieja Orłowieckiego i innych. Koncertował zarówno w Polsce, jak i za granicą (między innymi w Niemczech, Rumunii, we Włoszech, Francji i w Austrii).

Aleksander Dębicz występował między innymi z orkiestrą Filharmonii we Wrocławiu, w Uniwersytecie Mozarteum w Salzburgu, Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. W. Lutosławskiego, Zamku Królewskim w Warszawie, Sali Kameralnej nowej siedziby NOSPR w Katowicach, Akademii Muzycznej we Wrocławiu i w Akademii Muzycznej w Katowicach, w Ragusie – Ibli na Sycylii. Dwukrotnie (2006 i 2009) odbył tournée koncertowe po Rumunii, występując z recitalami w Bukareszcie i innych większych miastach tego kraju. W 2012 roku otworzył cykl koncertowy Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina „Młode Talenty” w Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie, a w 2013 roku wystąpił z recitalami Chopinowskimi między innymi w Łazienkach Królewskich oraz w Ogrodach Luksemburskich w Paryżu w ramach festiwalu „Chopin w Ogrodach Luksemburskich”. W 2014 roku wziął udział w koncercie w ramach Festiwalu Otwarcia nowej siedziby NOSPR w Katowicach.

Jego muzyczne poszukiwania obejmują nie tylko działalność solową, lecz także kameralistykę. Artysta współtworzy duety między innymi ze śpiewaczką Wandą Franek, wiolonczelistą Marcinem Zdunikiem oraz z saksofonistą Wojciechem Psiukiem. Współpracuje także z wieloma śpiewakami oraz z wokalistami rozrywkowymi. Bierze również udział w projektach pozostających w stylistyce muzyki jazzowej oraz popowej.

Mm-deptuch_(2)

Dyrygent i teoretyk muzyki. Absolwent Akademii Muzycznej w Warszawie. Jego droga dyrygencka biegła przez sceny Szczecina, Bydgoszczy, Wrocławia, Łodzi i Poznania. Współpracuje też z wieloma orkiestrami symfonicznymi i kameralnymi. Jako publicysta muzyczny zadebiutował na łamach wydawanej przez PWN „Klasyki”, by później publikować na łamach „Operomanii”, „Beethoven Magazine”, „Ruchu Muzycznego”. Regularnie współpracuje z Operą Narodową jako autor tekstów do książek programowych.  

Dehnel_(2)

Poeta, prozaik, tłumacz. Wydał sześć tomów wierszy, dwa zbiory opowiadań, powieści Lala i Saturn, cykl minipowieści Balzakiana, dwa zbiory krótkich próz: Fotoplastikon o starych fotografiach i Kosmografię o mapach, tom felietonów o książkach Młodszy księgowy, a także trzy książki translatorskie. Otrzymał wiele nagród i wyróżnień literackich, m.in. Nagrodę Fundacji im. Kościelskich (2005), Paszport „Polityki” (za 2006 rok) oraz nominacje do nagród Nike (2009, 2010 i 2012), Angelus (2007 i 2012) i Cogito (2009).

Czy%c5%bc_(1)
Historyk sztuki, absolwent Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego, od 1996 roku pracuje w Gabinecie Rycin i Rysunków Muzeum Narodowego w Warszawie. Zajmuje się kolekcjonerstwem grafiki i historią ekslibrisów polskich. Przedmiotem jego zainteresowań jest także grafika polska z końca XIX i pierwszych dwóch dekad XX wieku powstała w środowisku warszawskim. Autor artykułów poświęconych polskim grafikom, kolekcjonerom i propagatorom grafiki. Prywatnie meloman, oczarowany muzyką Henry’ego Purcella.
Czaja
Antropolog kultury, członek redakcji „Kontekstów”, eseista, recenzent muzyczny. Doktor habilitowany, wykładowca w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Mąż, ojciec, krakauer. Ostatnio napisał: Sygnatura i fragment. Narracje antropologiczne (2004), Anatomia duszy. Figury wyobraźni i gry językowe (2006), Lekcje ciemności (2009, nagroda Fundacji TVP Kultura Gwarancja Kultury), Gdzieś dalej, gdzie indziej (2010, nagroda Warszawska Premiera Literacka 2011, nominacja do nagrody Nike). 
Chojnowski
Z wykształcenia anglista i polonista, od 1994 roku jest dziennikarzem prasowym, radiowym i telewizyjnym. W Radiu Wrocław prowadzi autorski „Wieczór z Kulturą”, uczy dziennikarstwa na Uniwersytecie Wrocławskim.
Borkowski

Dziennikarz muzyczny „Gazety Wyborczej” w Krakowie, muzykolog, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, krakowianin z urodzenia i wyboru. Publikował między innymi w „Ruchu Muzycznym”, „Krakowie” i „Tygodniku Powszechnym”. Z radością współpracuje z „Muzyką w Mieście”. Interesuje się dziedzictwem materialnym i niematerialnym, operą, musicalem i architekturą socrealizmu. Miłośnik długich rozmów. Rozmawiał między innymi z Krzysztofem Pendereckim, Adamem Zagajewskim, Philipem Glassem, Elliotem Goldenthalem, Jordim Savallem, Nigelem Kennedym, Małgorzatą Walewską i Ewą Podleś. Szczęśliwy posiadacz dwóch kotów.